اهمیت تورم از نگاه معامله گران (Inflation importance from trader perspective)

   معامله گران بازار های مالی با دقت فراوان به گسترش سطح عمومی قیمتها و شاخص های تورم (Inflation indicators) می نگرند، زیرا برای جنگیدن با تورم شیوه و روش معمول انتخابی افزایش نرخ بهره است و نرخ های بهره بالاتر موجب پشتیباتی و تقویت ارز محلی خواهد شد. علاوه بر نرخ تورم از نرخ بهره اسمی تعدیل شده و تولید ناخالص داخلی واقعی استفاده می شود تا به وسیله سنجش دقیق تر داده ها، مقدار واقعی تورم امکان پذیر شود. مقادیر واقعی نرخ بهره، تولید ناخالص داخلی واقعی و تولید ناخالص ملی واقعی از اهمیت بیشتری برای مدیران پولی و معامله گران ابزار های مالی بین المللی برخوردار است و به آنها امکان مقایسه دقیق فرصتهای جهانی را می دهد. معمولا معامله گران از هفت ابزار اقتصادی جهت تحلیل تورم استفاده می کنند:

  1. شاخص قیمت مصرف کننده
  2. شاخص قیمت تولید کننده Producer Price Index)PPI)
  3. عامل تعدیل کننده تولید ناخالص ملی
  4. عامل تعدیل کننده تولید ناخالص داخلی
  5. شاخص اداره پژوهش کالا Commodity Research Burea’s Index) CRB Index)
  6. شاخص گزارش قیمت تجارت صنعتی Journal of Commerce Industrial Price Index) JOC)

   چهار شاخص اول به عنوان نماگرهای اقتصادی نزدیک به هم شناخته می شوند. همچنین شاخص قیمت کالا (مانند شاخص CRB) اطلاعاتی را به طور مستمر و سریع در مورد سطح عمومی قیمت کالاهای خاص می دهند. شاخص های دیگری همچون بیکاری، میانگین در آمدهای ساعتی، قیمتهای مصرف کننده و بهره وری ظرفیتهای تولیدی در کنار تورم مورد استفاده قرار می گیرند.

شاخص قیمت مصرف کننده Consumer Price Index)CPI)

   شاخص قیمت مصرف کننده به منظور سنجش و اندازه گیری سطح عمومی قیمت کالاها و خدمات ایجاد شده است. این شاخص مهم اقتصادی تغییرات قیمت در سطح مصرف کننده و سبد مشخصی از کالاها و خدمات خانوارهای شهری و مصرف کنندگان را در بر می گیرد. موارد تشکیل دهنده شاخص قیمت مصرف کننده نرخ غذا، لباس، سرپناه، سوخت، حمل و نقل، خدمات درمانی و دیگر کالاها و خدماتی است که مورد استفاده روزمره مردم است. در یک دسته بندی خاص همه موارد مورد استفاده در شاخص قیمت مصرف کننده به ۹ بخش عمده تقسیم می شوند و هر کدام وزنی را با توجه به میزان اهمیت آن دارا می باشند. باید توجه داشت که در یک دسته بندی دیگر موارد استفاده در شاخص قیمت مصرف کننده به ۷ بخش اصلی شامل مسکن، غذا، حمل و نقل، مراقبتهای دارویی، پوشاک، سرگرمی و سایر موارد تقسیم می گردند.

اقلام شاخص در صد وزن اقلام شاخص در صد وزن اقلام شاخص در صد وزن
مسکن ۳۸ پوشاک و لباس ۶ حمل و نقل و اتومبیل ۷
غذا ۱۹ درمان و بهداشت ۸ کالاها و خدمات متفرقه ۳
سوخت ۸ آموزش، مطالعه ۷ اثاثیه و کالاهای مورد نیاز منزل ۴

    هر گاه اقلام غذا و انرژی در سنجش شاخص قیمت مصرف کننده نادیده گرفته شود، شاخص اصلی قیمت مصرف کننده بدست می آید. معمولا بازار بر روی ارقام شاخص اصلی قیمت مصرف کننده متمرکز است. زیرا تصویر روشنی از نیروهای تورمی را به تصویر می کشد.

 

شاخص قیمت تولید کننده Producer Price Index)PPI)

  شاخص قیمت تولید کننده که به شاخص بهای عمده فروشی نیز شهرت دارد، نشان دهنده تغییرات قیمت در سطح تولید کننده یا عمده فروشی است. سه زیر بخش تولید در مرحله خام، واسطه و نهایی در شاخص قیمت تولید کننده در نظر گرفته شده است. بازار شاخص کالاهای نهایی را به دقت دنبال می کند. منظور از کالاهای نهایی قیمت کالاهایی است که برای فروش در بازار، برای مصرف کننده نهایی آماده شده باشد. در اغلب موارد افزایش قیمت کالاها در مرحله تولید مواد خام و واسطه ای، فشار تورمی را نشان می دهد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.